Δύο & Μια Ebeerίες από Red Hot Chili Peppers

Εbeerία Τρίτη: Μα είναι οι Peppers!

– Γράφει ο Ειρήνη (Beerζόλες) –

Φωτο: Boarding Pass Greece

Πάνε δύο μέρες από τη συναυλία των Red Hot Chili Peppers και από τη στιγμή που έφτασα στο σπίτι διαβάζω απόψεις και σχόλια για το ‘μουσικό event της χρονιάς’. Με μεγάλη μου θλίψη διαπιστώνω πως για ακόμα μία φορά, ο Έλληνας ψάχνει λόγους για να φαγωθεί με τα ρούχα του… Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

Όπως οι περισσότεροι από αυτούς που πήγαν στη συναυλία, έτσι και εγώ περίμενα να δω live τους Peppers πολλά χρόνια. Ο ενθουσιασμός μου εκείνη την ημέρα ήταν τόσο μεγάλος που δε με άγγιζε τίποτα. Η μέρα περνούσε βασανιστικά αργά, αλλά κάποια στιγμή διαπίστωσα πως είμαι μέσα στο στάδιο και η συναυλία που περίμενα τόοοοοσο καιρό γινόταν η πραγματικότητά μου. Ακούσαμε τη Σάννυ με τη μπάντα της (Sunny Side Of The Razor), όχι με μεγάλη προσοχή ομολογουμένως, αλλά υποθέτω πως για να τους διάλεξε η ομάδα των Peppers κάτι ήξεραν. Στη συνέχεια βγήκαν οι AAAK (As Able As Kane), οι οποίοι -προσωπικά- μου άρεσαν. Βέβαια, μπροστά σε αυτό που θα ακολουθούσε δεν τους δώσαμε και πολλή σημασία (η φάση μου έκανε κάτι σε Slayer και System of A Down το 1998 [αν δεν κάνω λάθος], που πετούσαμε ντομάτες στους SOAD και τώρα τους παρακαλάμε να έρθουν).

Και η μεγάλη (η μέγιστη!) στιγμή έφτασε! Βγαίνουν στη σκηνή οι Peppers! Η συνέχεια λίγο-πολύ γνωστή… Ξεκινούν με Monarchy of Roses (το τραγούδι με το οποίο αρχίζουν όλες τις συναυλίες της Παγκόσμιας περιοδίας τους), συνεχίζουν με Dani California, μπλούζα στο κοινό, Can’t Stop, ένας μικρός χαιρετισμός, Scar Tissue, Flea: «You are a Greek God», Look Around, Strip my Mind, Parallel Universe, I Could Have Lied, The Adventures of Rain Dance Maggie, Ι Like Dirt (πού το θυμήθηκαν;), ένα tease του Dosed, Under the Bridge (όπου όλο το στάδιο άναβε αναπτήρες-κινητά για το ρομαντισμό της φάσης), κάπου εδώ νομίζω ήταν και η στιγμή που ο Flea και ο Josh έπαιξαν οι 2 τους κάτι νότες που τελικά ήταν το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας [να ‘ναι καλά ο Ηλίας που το έπιασε πολύ γρήγορα], Higher Ground, Californication (όπου όλο το στάδιο ξανα-άναβε αναπτήρες-κινητά για τον ξανά-ρομαντισμό της φάσης), Goodbye Hooray, By the Way, φεύγουν, φωνάζουμε, κάνουν το αναμενόμενο Encore, βγαίνει ένας γλυκύτατος κύριος (ο κύριος Mauro) και παίζει ένα τυμπανάκι, o Flea περπατάει ανάποδα, ο κουτσός κιθαρίστας επανατοθετείται στην καρεκλίτσα του, βγαίνει ο Αντώνης, παίζουν τα Suck My Kiss (!), Ethiopia, Give It Away, τζαμάρουν λίγο, μας μιλάει ο Flea με πολύ γλυκά λόγια και συγκίνηση στο μάτι, ο Chad κατεβαίνει στο κοινό, μας πετάει τις μπαγκέτες του, φεύγουν, τέλος.

Προσωπικά έμεινα πολύ ικανοποιημένη από τη συναυλία, γιατί είχα δει και είχα διαβάσει για τα live τους τις προηγούμενες μέρες στην Ευρώπη (Γερμανία, Τσεχία, Ρουμανία, Βουλγαρία) και ήξερα τι με περιμένει, δεδομένου ότι ήταν μια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ και όχι μια ειδική εμφάνισή τους στην Ελλάδα. Μου έμεινε μια μικρή πίκρα γιατί δεν άκουσα live το Around the World, αλλά δε βαριέσαι… Άκουσα Suck my Kiss (το οποίο έπαιξαν μόνο στην Κροατία) και Parallel Universe (το οποίο δεν έπαιξαν σε καμία από τις 4 προαναφερόμενες χώρες). Οι τύποι είναι επαγγελματίες, τα φώτα ήταν ωραιότατα και απολύτως συγχονισμένα με τη μουσική, τα video walls εντυπωσιακά όσο δεν πάει. Κανένα συναίσθημα ουσιαστικό βέβαια από μέρους τους, αλλά έτσι θα ήταν. Είναι οι Peppers. Και εκεί που έλεγα πως ένα σχεδόν-όνειρό μου έγινε πραγματικότητα και κοιμήθηκα χαρούμενη, την επόμενη μέρα αρχίζω να διαβάζω απόψεις άλλων που πίστευαν πως «ήταν η χειρότερη συναυλία», «δεν άξιζε τα λεφτά» κλπ. Και ως γυναίκα που δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο, αλλά και ως άτομο με μια υποτυπώδη (τουλάχιστον) συναυλιακή εμπειρία, θα απαντήσω σε όλες τις κακίες που διάβασα αναλυτικά:

Η συναυλία δεν άξιζε, γιατί έλειπε ο John Frusciante.

Δεν το ξέρατε πως ο Γιαννάκης έχει φύγει εδώ και χρόνια; Συμφωνώ πως οι Peppers δεν είναι οι ίδιοι χωρίς τον John. Επίσης ενημερώνω πως ο John είναι ένας από τους 3 μεγαλύτερους και (σαφώς) ανεκπλήρωτους έρωτές μου. Συνεπώς, το γεγονός ότι δεν ήταν εκεί απλώς με έκανε να νιώθω όπως όταν σου τελειώνει ο καπνός και κάνεις τράκα lucky strike. Νικοτίνη μεν, όχι η ίδια ικανοποίηση δε. Το ότι δεν είδα Frusciante live όμως, ΔΕ σημαίνει πως δεν είδα Peppers. Όσον αφορά στον Josh, το τυπάκι για να παίζει στους Peppers, δεν είναι ό,τι κι ό,τι. Και εδώ πάμε στη δεύτερη κακία που άκουσα:

Ο Josh ήταν υποτονικός, δεν κουνιόταν-δεν το χαιρόταν.

Μα είναι κουτσός ο δόλιος! Τραυματίστηκε και στις τελευταίες 4 συναυλίες παίζει σε καρέκλα. Άσε που αν δεν ήταν κουτσός, δηλαδή δεν ήταν σε καρέκλα, δηλαδή ήταν όρθιος, πιο πολλή ώρα θα ήταν σκυμμένος στην κοσμάρα του με το μαλλί να πηγαίνει προς όλες τις κατευθύνσεις και με ανεπανάληπτες γκριμάτσες, παρά τρελαμένος να θερίζει τη σκηνή… Τώρα, όσον αφορά στα σόλο του και τις κιθαριστικές του ικανότητες, δεν μπορώ να εκφράσω άποψη, καθώς είμαι παντελώς άσχετη.

–  Έπαιξαν λίγη ώρα.

Χελλόου! Δεν είπαμε είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ; Σας προκαλώ να δείτε τις setlists στις προηγούμενες χώρες που είχαν πάει. Μέσος όρος τραγουδιών: 20-22, μέσος χρόνος: 1 ½ ώρα. Γιατί να κάνουν την εξάιρεση στην Ελλάδα; Τι παραπάνω έχουμε;

Δεν έπαιξαν τα τραγούδια που “έπρεπε”.

Όταν έχεις βγάλει 10 δίσκους, δηλαδή περίπου 150 τραγούδια, με βραβεία, πρώτες θέσεις στα charts, εκατομμύρια πωλήσεις, εκατομμύρια προβολές στο YouTube, χιλιάδες εμφανίσεις κλπ κλπ, είναι λογικό να μην ικανοποιήσεις τους πάντες σε ένα live. Συμφωνώ, θα ήθελα να έχουν παίζει κάποια πολύ προφανή κομμάτια (Around the World, Otherside, Humb de Bump, Ζephyr song κα), αλλά πραγματικά κατανοώ το ότι δε γινόταν. Άλλωστε είμαι σίγουρη πως θα έπαιξαν έστω και ένα από τα αγαπημένα του καθενός μας.

–  Η σκηνή ήταν πολύ μικρή.

Σας πληροφορώ πως η σκηνή είναι ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ και την έφεραν εκείνοι, οπότε πιστεύω πως το αν είναι μικρή ή όχι το ξέρουν καλύτερα εκείνοι.

Η διοργάνωση ήταν χάλια.

Εδώ τώρα, το μόνο που έχω να πω είναι πως ΔΕΝ φταίνε οι Peppers. Φταίει η Ελλάδα, που όπως “τρώει” τα παιδιά της, έτσι καταστρέφει και οποιαδήποτε μορφή πολιτισμού και τέχνης προσπαθεί να την αγκαλιάσει. Και στην τελική πρέπει απλά να το καταλάβουμε: Η διοργάνωση ΠΟΤΕ δεν θα είναι καλή. ΠΟΤΕ ΡΕ. Πάντα κάτι θα φταίει. Ο χώρος, οι τιμές, οι σεκιουριτάδες, οι καρέκλες, ο ήχος. Προσωπικά πιστεύω πως το ΟΑΚΑ δεν ήταν ο ιδανικός χώρος για να φιλοξενήσει τους Peppers. Γιατί είναι οι Peppers. Το Terra Vibe θα ήταν καλύτερο. Πιο μεγάλο, πιο άνετο, πιο συναυλιακό βρε αδερφέ. Αλλά αυτή είναι μόνο η δική μου γνώμη…

Ο ήχος ήταν χάλια.

Χμμμ. Αυτό είναι λίγο υποκειμενικό. Η δική μου θέση ήταν στη θύρα 7 (δηλαδή όχι αρένα) και από τη δική μου εμπειρία, έχω να πω πως ο ήχος δεν ήταν καλός (αλλά δεν ήταν άθλιος) ΜΟΝΟ όταν δεν τραγουδούσε ο Anthony και ο Flea τα έδινε όλα. Στα μπάσα δηλαδή. Αλλά ρε παιδιά, πόσο καλός μπορεί να είναι ο ήχος σε ένα στάδιο που κλείνει προς τα πάνω και είναι μέσα στην πόλη;

Δεν ήταν πολύ διαδραστικοί με τον κόσμο.

Ποτέ δεν είναι. Αν δείτε παλαιότερα live τους, θα δείτε πως ειδικά ο Kiedis ποτέ δεν είναι ενθουσιασμένος με το κοινό (εκτός και αν έπαιζε στην Καλιφόρνια μπροστά σε 4.000.000 κόσμο -σόρυ κιόλας). Πόσο μάλλον όταν κάνεις ΑΚΟΜΑ μια στάση στην περιοδεία σου, με κουτσό κιθαρίστα. Ο Flea μας ευχαρίστησε, μας ξανα-ευχαρίστησε, μας είπε για τη φιλοξενία μας, μας έδωσε κουράγιο για το “economy crisis & shit”, ο Josh στο encore φορούσε μπλούζα με τη σημαία της Ελλάδας, ο Chad ήρθε κάτω, μας χαιρέτησε, μας πέταξε μπαγκέτες, έπαιξαν τη Ζεμπεκιά της Ευδοκίας (άσχετα αν δεν το καταλάβαμε…). Τι άλλο θέτε πια; Δεν μιλάμε για την Ελλη Κοκκίνου. Μιλάμε για τους Red Hot Chili Peppers. Αν αυτοί δεν είναι ‘ντίβες’, τότε ποιος;

Τα εισητήρια ήταν πολύ ακριβά.

ΤΑ ΕΙΣΗΤΗΡΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Αν θες να κάθεται ο κωλαράκος σου, δώσε 75€. Αν πάλι δε σε πειράζει να σε παρασύρουν και θες να το ‘νιώσεις στο πετσί σου’ δώσε 45€ και μη μιλάς.

Ο κόσμος που πήγε δεν είναι ψαγμένος, κουλτουριάρης κλπ. (κοινώς ήταν και η κουτσή Μαρία)

Ξαναλέω: Είναι οι Peppers, δεν είναι οι Gorecki. Μέχρι και η γιαγιά μου παίζει να ξέρει το ρυθμό του Californication. Και πρέπει να χαιρόμαστε που ήταν και η κουτσή Μαρία, γιατί πουλήθηκαν εισητήρια και έγινε η συναυλία…

Ταλαιπωρία στις μετακινίσεις και μποτιλιάρισμα.

Ουφ, βαριέμαι. Κάθε φορά τα ίδια. Κάθε φορά κολλάμε στην κίνηση, δε βρίσκουμε να παρκάρουμε, ταλαιπωρούμαστε στην έξοδο… Ο ΗΣΑΠ άλλαξε τα δρομολόγιά του για να μας βολέψει. Αλλά σα γνήσιοι Έλληνες πήραμε αυτοκίνητα και μετά κολλήσαμε στην κίνηση (κάποιοι από εμάς με έναν κάφρο μπροστά που είχε βάλει στο τέρμα Slipknot και το κεφάλι μας είχε φτάσει σε σημείο βρασμού). Και πάλι όμως ΔΕ φταίνε οι Peppers. Φταίμε εμείς και η Ελληνική μας ιδιότητα.

 Κλείνοντας, θα ήθελα να πω σίγουρα θα μπορούσαν να είναι πιο συναισθηματικοί, πιο έντονοι, πιο, πιο, πιο. Αντίστοιχα θα μπορούσαν να μην έχουν έρθει καν. Όπως και να το κάνουμε, οι Peppers υπάρχουν στη μουσική βιομηχανία περισσότερα χρόνια από όσα υπάρχω εγώ στη ζωή, είναι θρύλοι, έφεραν νέα σημασία στη μουσική, ροκάρουν ακόμα, κι ας έχουν την ηλικία του μπαμπά μου και ρε φίλε, τους είδαμε live! Και κατά πάσα πιθανότητα για πρώτη και τευταία φορά. Ας κρατήσουμε αυτό και ας αφήσουμε τα σχόλια απογοήτευσης.

 The way I see it: όταν τα ροκαμπίλια παιδιά μου θα ακούνε το Suck my Kiss, θα τους λέω πως η μαμά τους ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΤΟΥΣ PEPPERS LIVE.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στο Boarding Pass Greece, για τις πραγματικά καταπληκτικές φωτογραφίες που μας παραχώρησε.

Εbeerία Πρώτη: Το ρημάδι το απωθημένο

– Γράφει ο GT (On The Rocks) –

Είμαι 35 χρονών. Από την εποχή που άρχισα να με θυμάμαι μουσικά, οι Red Hot Chilli Peppers βρίσκονταν πάντα ανάμεσα στα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Έτσι λοιπόν την Τρίτη (04/09/2012) το βράδυ ένα απωθημένο μου έγινε πραγματικότητα. Να βρεθώ στο live αυτής της μπάντας που με συντροφεύει από τα αρχέγονα νιάτα μου (!!??).

Η ημέρα που ανακοινώθηκε η συναυλία συγκαταλέγετε εύκολα στις Top 5 ευχάριστες στιγμές της μουσικής μου ζωής. Βέβαια αυτά τα συναισθήματα δεν είναι μόνο δικά μου, αλλά και των χιλιάδων θαυμαστών τους στην πατρίδα μας. Πολλές παρέες χάραξαν σαν ορόσημο από τον περασμένο Δεκέμβρη, την 4η Σεπτεμβρίου.

Η πολυπόθητη μέρα έφτασε και πέρασε και νηφάλιος πλέον, (νηφάλιος μετά από 18 ώρες από αυτήν την συναυλία απωθημένο; Κάτι δεν πάει καλά εδώ…)  μπορώ να καταγράψω τα συμπεράσματά μου. Συμπεράσματα που πιστεύω ότι οι «παλιοί» ίσως και να τα συμμεριστούν. Για τους νεότερους δεν το πιστεύω διότι είναι δύσκολο να τους έχει δημιουργηθεί τέτοιο απωθημένο όπως σεεμάς, αλλά να πώ κιόλας ότι τους ζηλεύω απίστευτα που είχαν την δυνατότητα να τους δουν σχετικά νωρίς σε σχέση με τις παλιοσειρές.

Στο δια ταύτα λοιπόν. Στο παρακάτω κείμενο θα αναφερθώ μόνο στους RHCP και όχι στα support group, γιατί λόγο καθυστερημένης άφιξης στο ΟΑΚΑ δεν είχα την ευκαιρία να ακούσω ούτε μια νότα από τους δικούς μας Sunny Side Of The Razor της Σάννη Χατζηαργύρη και τους βρετανούς AAAKAs Able As Kane).

Δέκα παρά τέταρτο λοιπόν και η στιγμή που περιμέναμε, έφτασε. Smith, Flea και Klinghoffer -στο μικρό του το καρεκλάκι καθώς έσπασε προσφάτως το πόδι του- βγήκαν πρώτοι, στο εναρκτήριο jam της βραδιάς, με τον Anthony Kiedis να εμφανίζεται μετά από λίγο, καταχειροκροτούμενος. Η βραδιά ανοίγει με “Monarchy Of Roses” από την τελευταία κυκλοφορία της μπάντας και η τρίχα κάγκελο. Το ίδιο και στο “Dani California“, αλλά ο πραγματικός χαμός έγινε με το γνωστό σε όλους εναρκτήριο riff του “Can’t Stop“. Σύσσωμο το ΟΑΚΑ χοροπηδούσε, ενώ ανάψανε και τα πρώτα (και μοναδικα;) καπνογόνα. Η διάθεση μας στο τέρμα κόκκινο και η προσδοκία για μια αξέχαστη βραδιά μεγαλώνει.

Κάπου εκεί πέσανε και τα γνωστά «καλησπέρα» και «ήρθαμε επιτέλους στην όμορφη σας χώρα», αλλά με μία λιτή διαδικαστική παγωμάρα. Η πρώτη καμπάνα για μένα χτύπησε. Ποιο ψυχρό χαιρετισμό δεν έχω δει σε συναυλία. Αλλά λέω και τι έγινε, για τις καλησπέρες ήρθαμε εδώ, και καπάκια σκάει το Scar Tissue. Στην συνέχεια Parallel Universe και το σχετικά άγνωστο I Like Dirt από το “Californication“. Με αυτά τα κομμάτια μου ήρθε ότι θα ακούσουμε ένα set list αρκετά «ψαγμένο» χωρίς πολλά πολλά εμπορικά. Τι το έλεγα; Αμέσως μετά  Under The Bridge, Higher Ground και Californication όπου εννοείται ότι ήταν η καλύτερη στιγμή της συναυλίας και έγινε ένας χαμός από τους παρευρισκόμενους, και κλείσιμο του set list με By the Way.

Μετά από 1ώρα και 10 λεπτά που κράτησε το set list το συμπέρασμα ήταν «άνθραξ ο θησαυρός». Αν εξαιρέσεις τον Flea, η σκηνική παρουσία ήταν κάτω του μετρίου. Εντάξει ο Kiedis δεν φημίζεται για τα live, ο Klinghoffer είχε σπασμένο πόδι και δεν σηκώθηκε σχεδόν όλη την συναυλία από το σκαμπό, ο Smith τι να κάνει. Έχω να πω δικαιολογίες αλλά ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ??!!! Ο Frusciante έλειπε και μαζί του έλειπε το πάθος, το εμπνευσμένο τζαμάρισμα και τα solo που έχανες το μυαλό σου. Είπα τζαμαρισμα και σόλο. Εχθές τίποτα. Κολοκύθια με την ρίγανη και χωρίς αλάτι. Τι να το κάνω που για κλείσιμο κάτι έκαναν. Η αίσθηση ήταν ότι παίζουμε ξερά τα κομμάτια για να βγει το σκάρτο 2ωρο.

To encore ξεκίνησε με το Suck my Kiss και στην συνέχεια Ethiopia (λίγο ακόμα και θα ακούγαμε όλο το I’m With You), και η συναυλία τελείωσε με το Give It Away. Ένα λακωνικότατο αντίο από Keidis και ένα σχεδόν τετράλεπτο τζαμάρισμα από τους υπολοίπους, το οποίο ήταν καλό αλλά όχι αυτό που θα  μου άλλαζε την γνώμη για το όλο set list αλλά και την εν γένει ψυχρή παρουσία των Peppers.

Η συναυλία ήταν καλή, το ίδιο και η απόδοση της μπάντας, για κάποιους που δεν έχουν τέτοιο απωθημένο. Οι RHCP είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ συγκρότημα και έχει δημιουργήσει αυτό το υπέροχο funk/groove rock, που μας έχει συντροφεύσει από τα αρχέγονα νιάτα μας όπως είπα και στον πρόλογο, αλλά δεν μπορώ να κρύψω πως η τελική γεύση της χθεσινής βραδιάς είναι ανάλατη.

Περίμενα να γράψω την παρουσίαση της συναυλίας σαν οπαδός αλλα τελικά λέω ότι η συναυλία ήταν καλή και τίμια και επαγγελματική. Αλλά ρε γαμώ δεν ήθελα να λέω τέτοια λόγια για συναυλία των Peppers. Ήθελα να λέω «Σούπερ, φανταστική, αξέχαστη, έκοψαν κώλους, τα σαγόνια είναι ακόμα στο πάτωμα» και άλλα τέτοια ωραία…Τεσπα… Το όνομα έφυγε από τη λίστα, αλλά το άχτι όχι.

ΥΓ: Το χόρτο του ΟΑΚΑ και ο στίβος θα είναι για πέταμα απο αύριο….Αισχρή προστασία του κοσμήματος του αθλητισμού μας που το εχουν καταντησει εκτρωμα…

Εbeerία Δεύτερη: Εναντίων όλων

– Γράφει ο  Panos Iliopoulos (Agent Orange) –

Κατ’αρχήν ξεκαθαρίζω ότι σε αυτό το άρθρο θα είμαι ο πιο σπαστικός άνθρωπος που υπήρξε… αν και είμαι γενικά και όχι μόνο τώρα.
Όλοι λοιπόν περιμέναμε τόσα χρόνια να δούμε τους RHCP στη σκηνή. Από την πρώτη ημέρα πήρα εισιτήρια θυμάμαι, στην Arena. Πέρασε κι όλας ο καιρός.. Και να λοιπόν που εχθές έπρεπε να πάμε στο Ολυμπιακό Στάδιο..Ωραίααααα….

Λογικό να περιμένεις όλοι, πριν και μετά την συναυλία να σε ζαλίσουν στο Facebook. Ότι θα παμε, και αα και ουυ, και να ανεβάσουμε τραγουδάκια, και κατά την διάρκεια φωτογραφίες, και μετά πάλι τα ίδια… Όπως είχε πει και ο Bruce Dickinson σε κάποιον, κατά την διάρκεια της συναυλίας των Maiden, έλεος με το κινητό… Θα δεις καθόλου συναυλία?

Φτάνουμε λοιπόν, κάνοντας τον τεράστιο κύκλο να πάμε στην Arena, και εννοείτε ότι έμπαινες με τεράστια δυσκολία, αφού είχαν μια γκαραζόπορτα τεράστια οι άνθρωποι και την είχαν ανοίξει ένα μέτρο μόλις. Καλά δεν βλέπετε? Όποιος τυχερός ήταν στα καθίσματα σε 10’’ ήταν μέσα… Οκ φτάνουμε στην Arena, βρίσκουμε ένα σημείο με ορατότητα, γιατί υπάρχουν και γυναικόπαιδα που δεν βλέπουν εύκολα.

Όταν έφτασα, 20.00+ έπαιζαν οι AAAK (As Able As Kane), που να’ ναι καλά ο GT που με πήρε τηλέφωνο, αλλιώς δεν θα γνώριζα καν ότι υπήρχαν κι αυτοί σαν support. Πολύ θόρυβος η κιθάρα, ίδιος ήχος, ένας drummer ούτε καν κανονικά στημένα drums δεν είχε, ότι νάναι…Πάνε κι αυτοί… στην ώρα τους οι RHCP, 21.30 έλεγε το ρολόϊ του Σταδίου. Άντε 5 λεπτάκια να άργησαν.

Βγαίνουν λοιπόν και δώσε… Περίμενα να έβγαιναν με κανένα Can’t Stop, που είδα από άλλες χώρες αλλά όχι… Δεν πειράζει το άφησαν αργότερα..
Καλός ήχος γενικά, με πολύ μπάσσο, και καλά κάνουν γιατί ο Flea είναι παιχταράς, λίγη κιθάρα στον ήχο, καλά κάνουν γιατί αυτός που ούτε με ενδιαφέρει να μάθω το όνομα, μου τη σπάει, και αντιγράφει απείρως και τον Frusciante. Προσωπικά τον Frusciante τον έχω εδώ, αν βλέπετε το χέρι μου, τόσο ψηλά. Είναι φοβερός μουσικός. Καλό θα ήταν να κούσετε και προσωπικό album, αλλά η αλήθεια είναι ότι είναι κάπως περίεργα.. σαν κι αυτόν.

Λοιπόν… ρε συ Kiedis, πως την έχει δει? Είσαι ο frontman σε ένα από τα πιο εμπορικά συγκροτήματα ρε φίλε… Κουνήσου και Μίλα… γιαυτό κρατάς μικρόφωνο… και για αυτό… Πες μια κουβέντα ρε. Πρώτη φορά έρχεσαι εδώ. Δηλαδή πρέπει να σε βιντεοσκοπούν για να μιλάς και να χοροπηδάς? Εγώ τι σε πληρώνω? Όποιος έχει δει το Live στο Slane Castle τότε καταλαβαίνει τι εννοώ. Για δείτε το By the Way να δέιτε χοροπηδηχτό. Αλλά βέβαια εκεί θα βγάζαμε DVD ε?

Οι RHCP πιστεύω έχουν χάσει αρκετά με την φυγή του Frusciante τόσο σε funk στοιχεία αλλά και στην ελευθερία τους. Όποιος πάλι έχει δει live, αλλά και ο ίδιος το δήλωνε, επάνω στην σκηνή έπαιζε όπως ναναι τα κομμάτια, και αυτό μου άρεσε στους Peppers.
Κάτι άλλο επίσης… ρε ελληνικό κοινό, οκ πας στους RHCP. Αν δε μπόρεσες να ακούσεις έστω μια δισκογραφία τους, άκου και κανένα album τουλάχιστον να ξέρεις ότι δεν υπάρχουν μόνο 5 hitάκια από αυτούς που παίζονται στα ράδια, αλλά μάθε πως έγιναν γνωστοί. Συμφωνώ 1000% να ανάβουν καπνογόνα στο Can’t Stop, αλλά άναψε και στα Suck my Kiss, στο Give it Away, I Like Dirt, κτλ… Προσωπικά χάρηκα που άκουσα Parallel Universe, Give it Away, Suck my Kiss, Cant Stop, τουλάχιστον live.  Πολύ καλή η διασκευή Higher Groung του Stevie Wonder.

Την συναυλία την περίμενα κάπως καλύτερη, κάποιοι το κατάντησαν να είναι ποιο πολύ ένα gala παρά μια ροκ συναυλία. Ναναι καλά ο Flea που είπε κάτι, που ο τύπος είναι πάντα άπαιχτος, και φαίνεται ότι τα δίνει όλα και γουστάρει. Ελπίζω σε δημοσίευση, ώστε να μην βαρεθούμε να βλέπουμε από ιστοσελίδες το πόσο ουάου περάσαμε όλοι και πόσο τέλεια ήταν. Καλό και το βρώμικο έξω από το στάδιο, βαρύ το κρεμμύδι του. Καλά που πήγα με τα πόδια…

Leave a Comment

CALENDAR
November 2019
M T W T F S S
« Oct    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930